|
INGEZONDEN - Het lijkt erop dat Suriname een steeds nauwere samenwerking aangaat met Venezuela. De staatshoofden van beide landen, Chávez en Bouterse, hebben al langere tijd een vriendschappelijke relatie. Venezuela zal de komende jaren mede bepalen welke sociale projecten uitgevoerd worden in Suriname, met behulp van de Petrocaribe overeenkomst.
En ook het buitenlands beleid van Suriname, lijkt steeds meer in het verlengde te liggen van Chavez’ doelstellingen en ambities. Het lijkt me daarom goed, om in dit artikel nader in te gaan op de aard van het régime in Venezuela. Hugo Chávez is sinds 1999 president van Venezuela.
Tevens is hij oprichter en voorzitter van de leidende Verenigde Socialistische Partij van Venezuela. Zijn medestanders roemen hem voor zijn volksgerichte beleid; net als president Bouterse noemt hij zichzelf een president van het volk. Hoewel president Chávez in het begin een gematigd beleid voerde en zelfs investeringen vanuit kapitalistische landen aanmoedigde, is zijn visie gaandeweg steeds socialistischer geworden. Hij organiseert veel sociale programma’s voor het volk. Ook houdt hij regelmatig een referendum, een nieuw fenomeen in de Venezuelaanse politiek, waardoor er sprake is van meer directe democratie.
Ontevredenheid onder de bevolking
Toch is er sprake van veel ontevredenheid in Venezuela. Er is een tekort aan basisvoedselproducten door een verkeerd prijsbeleid. De criminaliteit is sterk groeiende, onder Chávez‘ bewind steeg het aantal moorden van ca. 4500 naar ca. 13.000 per jaar. Ondertussen zijn veel strategische bedrijven genationaliseerd . Ook is Chávez bezig met het opzetten van een gewapende militie van ca. 1 miljoen man, die het bestaande leger (met ca. 100.000 manschappen) moet controleren en overvleugelen.
Eén van de grootste problemen van Venezuela is de constante ‘brain drain’ door het wegtrekken van de intelligentsia en de middenklasse. In een artikel uit Newsweek Magazine in 2009, wordt uiteengezet dat ruim 1 miljoen Venezuelanen het land hebben verlaten sinds Chávez aan de macht is, vanwege het repressieve politieke systeem. Chávez en zijn aanhangers hebben namelijk geleidelijk de democratische fundamenten in hun voordeel veranderd, door allerlei subtiele en minder subtiele vormen van intimidatie. Tevens is de uitvoerende macht sterk gecentraliseerd en zijn zowel de ministers als het parlement, min of meer buitenspel gezet.
Intimidatie van critici
Momenteel is er in Venezuela nauwelijks meer sprake van een onafhankelijke rechterlijke macht of van onafhankelijke media. Mensen die zich kritisch opstellen, zoals bijv. de voormalige televisie producent Daniel Benaim, worden hard aangepakt. Nadat hij zich kritisch had getoond tegenover Chávez, kreeg Benaim geen enkele opdracht meer. Zijn bedrijf met 160 medewerkers is inmiddels failliet en Benaim heeft de wijk genomen naar de Verenigde Staten, net zoals vele van zijn landgenoten.
Het gevolg is dat Venezuela grote problemen heeft in de uitvoering, zowel in het bedrijfsleven als bij de overheid. Er is een groot tekort aan deskundig kader, waardoor de economie geen vooruitgang boekt, ondanks de grote olievoorraden. Toch lijken de repressieve methodes van Chávez alleen maar erger te worden. Eén van zijn beproefde methodes, is het beschuldingen van oppositieleden van corruptie. Zij worden dan al snel opgesloten of onder curatele gesteld, uiteraard door partijleden van Chávez zelf.
In 2009 weigerde een vrouwelijke rechter, María Lourdes Afiuni, om een zakenman te veroordelen die volgens Chávez en zijn aanhangers aangepakt moest worden wegens (vermeende) corruptie. Het gevolg was, dat de rechter zelf opgepakt werd door de geheime politie van Chávez, openlijk met de dood werd bedreigd en meer dan een jaar werd opgesloten.
Dit gebeurde terwijl de rechter zelf ernstig ziek was en moeder van een kind is. Deze zaak heeft zelfs enkele linkse intellectuelen in Amerika, die tot nu toe felle aanhangers waren van Chávez, ertoe gebracht zijn handelswijze openlijk te veroordelen. Nog steeds zijn sommigen ervan overtuigd, dat Venezuela een sociaal paradijs is. Ik kan hen alleen maar aanraden, zich nader te verdiepen in de feiten.
(Jan Gajentaan)
|
